Santrač Slobodan

Rođen 1. jula 1946. u Koceljevi, umro 13. februara 2016. u Beogradu.

Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je samo osam utakmica i postigao samo jedan gol. I to nikad svih 90 minuta! Samo dvaput je igrao celo poluvreme – na osam utakmica ukupno 110 minuta. A ipak je bio (i ostao) najbolji jugoslovenski strelac svih vremena. Brojke su zaista impresivne:

– Sa 218 postignutih golova ubedljivo zauzima prvo mesto na listi jugoslovenskih ligaških rekordera svih vremena.
– Četiri puta najbolji jugoslovenski prvoligaški strelac (1967/68 – 22, 1969/70 – 20, 1971/72 – 33, 1972/73 – 25)
– Tokom karijere odigrao je ukupno 1.359 utakmica i postigao 1.301 gol.

Nije bio robusan napadač (visina 171, težina 66 kg), niti dribler-žongler. Čak ni posebno atraktivan napadač. Ali, bio je nenadmašan majstor da se dobro postavi, da utrči i da se skoro uvek nade na “pravom” mestu. Šutirao je izvanredno sa obe noge, ali je golove postizao i glavom. Nije voleo da prima loptu u noge i uvek je nastojao da pretrči protivnike i da se postavi tamo gde su ga najmanje očekivali. Uvek je vrebao na greške protivnika i nemilosrdno ih kažnjavao. Šutirao je iz kolena, udarci mu nisu bili izuzetno jaki, ali je bio majstor da prevari golmana. Bio je, zaista, izuzetno snalažljiv i vešt u kaznenom prostoru, nadaren da munjevito reaguje i neobično precizno šutira, da pronalazi rešenja koja su najčešće iznenadivala golmane.

Počeo je da igra u pionirskom timu FK Takovo iz Gornjeg Milanovca u kome je, prema ličnoj evidenciji, na 46 utakmica postigao 56 golova, stasao je u valjevskom FK Metalac (kasnije FK Budućnost) u kome je u leto 1962. prvi put zaigrao za prvi tim. Igrao je u početku halfa, a prvi put kao centarfor na kup utakmici protiv beogradskog Dušanovca kada je postigao šest golova.

Počeo je da puni protivničk mreže i skoro da nije bilo utakmice na kojoj nije postigao bar jedan gol. U proleće 1965, dok je još imao pravo da igra za omladinsku ekipu, na četvrtfinalnoj utakmici Omladinskog kupa Metalac-Partizan (4:0) postigao je sva četiri gola.

Pošto je, kao i cela porodica imao na srcu beogradske “crno-bele”, očekivao je poziv iz Partizana. Međutim, pošto su ga pozvali samo na jednogodišnju probu, odlučio se za OFK Beograd. Prvi ugovor potpisao je 21.jula 1965. i u OFK Beogradu počela je golgeterska karijera najboljeg jugoslovenskog “tobdžije” svih vremena.

U dresu beogradskih “plavih” Santrač je debitovao 14.avgusta 1965, kao desno krilo, u prvenstvu 1965/66. godine na utakmici protiv splitskog Hajduka (2:2) u Splitu, a prvi ligaški gol postigao je 23. oktobra 1965. godine u susretu sa zagrebačkom Trešnjevkom (3:3) na Karaburmi. To je bila njegova četvrta utakmica u dresu OFK Beograda, a igrao je u navali sa Samardžićem, Dakićem, Skoblarom i Banovićem.

Kao član OFK Beograda Santrač je 26. maja 1966. osvojio pobednički trofej Fudbalskog kupa Jugoslavije pobedivši u finalu zagrebački Dinamo sa 6:2 i tada je navalni trio “Tri S” (Skoblar, Samardžić i Santrač) postigao po dva gola.

Kao najbolji strelac OFK Beograda Santrač je stoti ligaški gol postigao na Koševu protiv Sarajeva, a rekordne pogotke, kojim je prestigao dotadašnjeg ligaškog rekordera Boru Kostića (158 golova), postigao je 25. marta 1973. na utakmici protiv zagrehačkog Dinama (4:2) na Karaburmi. Zagrepčani su poveli sa 2:0, a onda je Santrač postigao sva četiri gola za OFK Beograd – po redu svoj 157, 158, 159. i 160. ligaški pogodak. Toga dana, u 16 časova i 17 minuta, Santrač je postao jugoslovenski ligaški strelac-rekorder.

Za beogradske “plave” Santrač je postigao ukupno 186 ligaških golova, jubilarni 200. pogodak postigao je kao član beogradskog Partizana (pristupio mu 14.Januara 1978) na utakmici protiv Željezničara u Sarajevu. Bio je u drugom delu prvenstva igrač “crno-belih” kad je Partizan u sezoni 1977/78. godine osvojio državno prvenstvo.

Poslednji, 218. ligaški gol Santrač je postigao kao član zemunske Galenike 10. juna 1983. na utakmici protiv Budućnosti (1:1) u Podgorici. U ovom klubu je i završio karijeru odigravši poslednju utakmicu 27. novembra 1983. protiv Bora (0:0) u Boru.

Kad je stekao pravo igranja u inostranstvu 1974. godline, OFK Beograd je za “isluženog” Santrača dobio 300.000 švajcarskih franaka od ciriškog Grasshopper-Cluba, u kome je “Sani” – kako su ga zvali prijatelji za 22 meseca igranja postigao 29 ligaških golova. Na utakmici proliv ekipe Zorlicon (10:1) postigao je devet golova i “potvrdio” rekord koji je postigao u dresu valjevskog Metalca na utakmici protiv Kolubare (14:1), na kojoj je takođe postigao devet pogodaka.

Igrao je dugo, preko dve decenije, zahvaljujući i srećnoj okolnosti da je tokom cele karijere samo jedanput bio teže povreden. To se dogodilo 1973, na utakmici protiv skopskog Vardara (1:1), kad mu je nehotično, bacivši se na loptu, golman Mutibarić povredio koleno. Tada je morao da se leči i pauzira 40 dana.

Medu Santračevim golgeterskim trofejima posebno mesto zauzima “bronzana kopačka” pariskog lista “France-Football”, koju je osvojio posle sezone 1971/72. godine. Tada je sa 33 ligaška gola bio treći strelac u Evropi (prvi je bio Nemac Gerd Miiller sa 40 golova).

1.359 utakmica – 1.301 gol:

Rekord koji zadugo neće biti oboren:

Kao strelac-rekorder u jugoslovenskom prvoligaškom fudbalu, Slobodan Santrač je postigao ukupno 218 golova – 186 u dresu OFK Beograda, 29 pogodaka kao igrač beogradskog Partizana i tri gola kao član zemunske Galenike. Evo njegovog bilansa prema prvenstvenim sezonama i klubovima za koje je igrao:

Uračunate su sve utakmice koje je Santrač odigrao – od susreta za pionirsku, omladinsku i prvu ekipu timova čiji je dres nosio, zatim za tim garnizona JNA u kome je služio kadrovski rok, do utakmica za sve selekcije i takmičenja za kupo-ve UEFA i Kup sajamskih gradova (FIFA).

Uz jednu utakmicu i jedan gol za omladinsku (1965) i tri utakmice i jedan pogodak za mladu reprezentaciju (1966-1968), odigrao je i osam utakmica i postigao jedan gol za najbolju selekciju Jugoslavije. Debitovao je 1. juna 1966. u susretu protiv Bugarske (0:2) u Beogradu, a poslednju utakmicu odigrao je 17. aprila 1974. protiv ekipe SSSR-a (0:1) u Zenici. Jedini gol za reprezentaciju postigao je 27. juna 1966. u prijateljskom susretu sa Švedskom (1:1) u Malmeu, na svojoj drugoj utakmici za reprezentaciju.

Kad je prestao s aktivnim igranjem, ostao je veran svom poslednjern klubu, zemunskoj Galenici, u kojoj je vršio dužnost sekretara i vodio brigu o propagandnoj aktivnosti i organizaciji utakmica kluba.

Bio je i selektor fudbalske reprezentacije Jugoslavije (1995-1998) i “plave” odveo i predvodio na Svetskom prvenstvu u Francuskoj 1998.godine, gde je naša reprezentacija ispala u osmini finala od Holandije (1:2).

Nakon Svetskog prvenstva u Francuskoj odlazi u Kinu, gde tokom 1999. osvaja “duplu krunu” sa Šandong Lunengom.

Jedno vreme radio je i u Saudijskoj Arabiji, a kratko je vodio i reprezentaciju Makedonije (2005).