Lojančić Đorđe

Rođen 30. maja 1914. u Beogradu, umro 19. maja 1993. u Tivtu.

Vođa navale, centarhalf i polutka – u svim ulogama bio je ključni igrač tima čije je boje branio. Visokog rasta (190 sm) i snažne fizičke konstitucije, pripadao je najvišoj fudbalskoj klasi svoga vremena. Majstor u baratanju loptom i njenom “zagrađivanju”, sjajan dribler pun “finti” i nepredvidivih poteza, kao i odličan graditelj igre. Kao centarhalf nedostatak brzine nadoknađivao je dobrom pozicionom igrom, a kao vođa navale brzim proigravanjima saigrača. Nedostajala mu je i veća disciplina na redovnim treninzima i pripremama.

Karijeru je počeo u podmlatku SK Jugoslavija – Beograd (1931-1940), pojavivši se na ligaškoj sceni u prvenstvu 1932/33. Na utakmici protiv SK Pobeda 21. juna 1937. u Nišu, u sudaru sa golmanom zadobio je težu povredu (prelom noge) i pauzirao – dve i po godine! Na zeleno polje vratio se u sezoni 1938/39, a od aprila 1940. do proleća 1941. kao mašinski inženjer zaposlio se u Borovu i igrao za SK Bata -Borovo. Tokom drugog svetskog rata boravio je u Beogradu i igrao za SK Obilić (1941-1943).

Uz dve utakmice za selekciju Beograda, odigrao je i dve za reprezentaciju Jugoslavije: 6. septembra 1936. protiv Poljske (9:3) u Beogradu kao vođa navale (Moša Marjanović postigao četiri gola) i 9. maja 1937. protiv Mađarske (1:1) u Budimpešti, kad je igrao na mestu polutke.

Umro je u 79. godini u proleće 1993. u Tivtu, gde je živeo kao penzioner, od malignog tumora na bešici.